Levrek Hangi Kokuya Gelir?
Bir Yaz Akşamı ve Levrek
Kayseri’nin karanlık sokakları, sabahları beyazdan sarıya dönen o muazzam gökyüzü ve akşamları gelen o serin rüzgâr… Hepsi bir araya gelince, bazen düşüncelerim bir tünelin sonu gibi karanlık olur, bazen de yavaşça ortaya çıkıp hayatımı aydınlatan bir ışık gibi. İşte bugün, yine o anlardan birindeyim. Hayatımı düşünürken, birden aklıma bir koku geldi. Levrek… Evet, Levrek. Fakat bu yazı balıktan değil, o kokunun ardında bıraktığı duygulardan, o kokunun bana çağrısı gibi hissettiklerimden bahsedecek. Çünkü Levrek, gerçekten de bir kokuya gelir.
Bundan birkaç yıl önce, Kayseri’de küçük bir evde yaşarken, bir akşamüstü babamın bana söylediği birkaç kelime beni bambaşka bir yerlere sürükledi. “Levrek almak istiyorum,” demişti babam. O anda, evdeki koku, sanki başka bir dünyadan geliyordu. Hem tuhaf hem de heyecan vericiydi.
Bir İlk: Levrek ve Babamın Çığlığı
Babamın mutfakta beni çağırırken söylediği “Levrek alacağız” sözü, içimde garip bir his uyandırmıştı. “Levrek almak ne demek ki?” diye düşündüm. O an aslında babamın söylediği şeyin, hayatımda çok önemli bir şey olduğunu tam olarak anlayamamıştım. Babam, balıkçıdan çok taze Levrek alıp eve getirmişti ve o kokunun içinde kaybolacağımı bilmiyordum.
O akşam, mutfakta balığı pişirirken kokusunu hep birlikte içine çektik. Levrek’in o zeytinyağı, baharatlar ve tuzla karışmış kokusu mutfakta dağılırken, dışarıdaki rüzgar da soğumaya başlamıştı. Bir yanda babamın her zamanki huzurlu sesi, diğer yanda mutfağı dolduran o balık kokusu… Birden aklıma başka bir şey geldi. Levrek, bir kokuya gelir. Kimi zaman neşe, kimi zaman hüzün. Kimi zaman ise hayal kırıklığına.
Bir an o kokuyla birlikte, hayatımda her şeyin nasıl değişebileceğini düşündüm. O kokunun ardında ne kadar çok şey vardı. Bir bakış, bir gülümseme, bir yemek, bir anı… Levrek, aslında bir balık olmaktan öte, bana ait duyguları çağıran bir simgeye dönüşmüştü.
O Akşamın Kokusu
Mutfağa geri döndüm. Babam, Levrek’i pişirirken kendi iç dünyasında da bir şeyleri karıştırıyordu. Levrek’in kokusu, gözlerimin önüne eski bir sahne getirdi. Çocukken, yaz tatillerinde annemle birlikte denize gittiğimiz o günleri hatırladım. O zamanlar, denizin tuzu ve güneşin sıcaklığı bende derin izler bırakmıştı. O deniz kokusu, Levrek’in kokusuyla birleşmişti ve içimi sızlatan bir anı uyandırdı.
Levrek, bende geçmişi uyandırırken, bir yandan da geleceğe dair umutları ateşliyordu. Huzurla pişerken babam ve ben, yemeklerin masaya gelmesini beklerken kalbimde bir gariplik vardı. O kokuyla birlikte hayatımda bir şeylerin değişeceğini hissediyordum. Levrek’in kokusu, bana en derin hislerimi hatırlatıyordu.
Koku ve Hayal Kırıklığı
Bir süre sonra masaya oturduk. Babam, Levrek’i sunarken gözlerinde biraz hüzün vardı. Belki de yıllar içinde neyi kaybettiğini düşünüyor, belki de o kokunun ardında geçmişte kalan bir hatıra vardı. Ama o an, bir şekilde Levrek’in kokusu, bizim için bir bağ gibi oluyordu. O koku, bir anlamda geçmişi hatırlatıyordu ama aynı zamanda da yeni bir şeye işaret ediyordu.
Masada hepimiz bir aradaydık. Babam, annem, ben… Ama bir anda bir boşluk hissi oluştu. Belki de her şeyin ne kadar geçici olduğunu fark ettiğimiz anlardan biriydi. Levrek’in kokusu, bir bakıma hayatımda birçok duyguyu birleştiriyordu. Bir arada olmanın huzurunu hissettiriyor, aynı zamanda o birlikteliğin kırılganlığını hatırlatıyordu. Sanki o koku, bana “Hayatın içinde kaybolduğun her şey, o kadar da uzun sürmez. O kokular, o yemekler, o anlar… hepsi geçer” diyordu.
Bir Sonraki Sefer: Levrek ve Gelecek
Zaman geçtikçe, her yaz babam Levrek almak için pazara gitmeye başladı. O gittiğinde, mutfakta o kokuyu beklerdim. Levrek pişerken duyduğum o kokuyu tanıyordum. Ama bir şey değişti. Levrek pişerken, eski hislerin ardında yeni duygular vardı. Gecenin ilerleyen saatlerinde, masada yine babam, annem, ben… Her şey değişmişti, ama Levrek’in kokusu hala aynıydı.
O yaz, Levrek’in kokusu bana bir şey daha hatırlattı. Gelecek… Gelecekte ne olacağımızı kimse bilmiyor. Ama Levrek’in kokusu, hayatın ne kadar kıymetli olduğunu gösteriyordu. Belki de o kokuya gelmek, hayata bir adım daha atmak demekti.
Her geçen yıl, Levrek’in kokusu bana hayatın hem basit hem de karmaşık olduğunu anlatıyordu. Levrek, bir kokunun ötesinde bir anlam taşımaya başlamıştı. Taze, tuzlu, zeytinyağlı… Birden her şeyin ne kadar geçici olduğunu anlamak, belki de onun kokusunun bana kazandırdığı en büyük dersti.
Sonuç: Levrek ve Koku
Sonuçta, Levrek’in hangi kokuya geldiğini tam olarak kimse söyleyemez. O koku, hem huzur hem de melankoli barındıran bir şeydi. Ama bir şey kesin: Levrek, bir kokuya gelir. Ve bu koku, hayatın renklerini, duygularını, geçici ve kalıcı olan her şeyi içine çeker. Kim bilir, belki de her Levrek, bir başka levrek olmadan önce içinde bir koku taşır. Ama her kokunun, hayatı daha derin bir şekilde hissettirdiğini de unutmamak gerek.