Androjen Tümör Nedir? Bir Umut Arayışı ve Beklenmedik Gerçekler
—
Bir Akşam, Kayseri’nin Sessizliğinde
Kayseri’nin o soğuk kış akşamlarını hatırlıyorum. Kar taneleri, penceremden içeri sızan soğuk ışığın altında, sanki geçmişi hatırlatırmış gibi düşerdi. O akşam, gündelik yaşamın sıradanlığı birdenbire beni sarstı. Saat akşam altı civarıydı, telefonum çaldı. Annenin sesi, bir şeyler anlatmaya çalışıyordu, ama gözlerim o kadar buğulanmıştı ki, ilk başta anlamadım. Ne demek istediğini anlamadım. “Bunun adı, androjen tümör” dediğinde, sanki dünya durdu. O an, bir başkası bu kelimeleri söyledi, ama o kelimeler bana aitmiş gibi hissettim.
“Ne?” dedim, biraz da şaşkın bir şekilde.
Annem devam etti: “Evet, oğlum. Yani, doktorlar ona böyle diyorlar. Androjen tümör.”
Kayseri’deki o odada, annemin sesindeki korku ve belirsizlikle donmuş kaldım. O kelime, beni hiç hazırlıklı olmadığım bir savaşa sürükledi. O günden sonra, hayatım, beklenmedik bir şekilde değişmeye başladı.
—
Birçok Şey Bilmediklerimle Başlar
“Yani bu androjen tümör nedir, annem?” diye sormaya başladım. Fakat içimde bir korku vardı, anlatmak istemediğim bir şey. Sorunun cevabını tam olarak bilmiyor olmak, sanki hayatta her şeyin ters gideceği bir sinyaldir. Fakat insanın en çok ihtiyacı olduğu anlarda soruların peşinden gitmek gerek. O kadar karmaşık bir dünya, o kadar karmaşık bir yaşam.
Annem, biraz daha sakinleşerek, dedi ki: “Androjen tümör, vücudun erkeklik hormonu olan testosteronu fazladan üretmesine neden olan bir kitle. Yani, kadınlar ve erkekler arasındaki sınırları zorlayabilecek, alışılmadık bir durum.”
Duyduğumda, bir şeylerin değiştiğini hissettim. Bu “alınan nefes” arasında kaybolan bir anlam gibi, bir tür kimlik bunalımı gibiydi. Kendimi o anda adeta bir yabancı gibi hissettim. Bu kadar net, bu kadar belirgin bir şey… ve ben, yalnızca bir cümlede her şeyi kaybetmiş gibi hissettim.
—
Şok, Sarsıntı ve Hüzün
Sonraki günlerde, birçok şey beni değiştirirken, yaşadığım şok ve kafa karışıklığı hala üstümdeydi. Birçok farklı araştırma okudum; okudukça, konu hakkında daha fazla bilgi sahibi oldum, fakat bu bilgilerin bir kısmı beni daha da korkutmaya başladı. Bir hastalığı ya da durumu anlamak bazen onu daha korkunç hale getirebilir. Androjen tümör, bana göre bir “kimlik” meselesine dönüştü. Kimliğin sınırları, birdenbire belirsizleşmişti. Hayatımın geri kalanını, erkeklik hormonlarıyla mı geçirecektim? Farklı bir bakış açısıyla mı? Bu bir anlamda, kadın ve erkek arasındaki sınırları bir kez daha sorgulamak gibiydi.
Ve ben ne kadar güvenli bir dünyada yaşıyor olsam da, birden bire her şeyin ne kadar geçici olduğunu hatırladım.
Bir gün, annemle doktora gitmeye karar verdik. İçimdeki korku, zihnimi sarhoş eden bir etkiye sahipti. Odaya girdiğimizde, doktor yüzüme sakin bir şekilde bakıp, sonuçları açıkladı. “Androjen tümör, hormonel bir kitle olduğu için, vücudun hormonal dengesini bozar ve bu da hem fiziksel hem de duygusal değişimlere neden olabilir. Ama bu durumda, iyi haber şu ki tedavi mümkün ve doğru bir yol izlerseniz, çoğu durumda kontrol altına alınabilir.” Bu sözler, rahatlatıcıdan çok, bir umut ışığı gibi geldi. Bir yandan sevindim, bir yandan o umudu taşımak ne kadar zor olurdu, bunu düşündüm.
—
Beklenmedik Bir Güç
Zaman geçtikçe, bu yeni durumu kabullenmek zor oldu. Yaşamın diğer insanlardan farklı bir şekilde ilerlediğini hissetmek, zorlayıcıydı. Ama işte bu noktada, kendime söz verdim: “Her şeye rağmen devam edeceğim.” Bu yazıyı yazarken bile, o günleri düşündükçe, belki de yaşadıklarım bana bir şey öğretmişti. Başkalarının her ne kadar garip ve farklı bulsalar da, hayat, gerçekten çok daha derin bir yerden şekilleniyordu.
O zamanlar daha çok geçireceğim günleri düşündüm. Bu konuda daha fazla okudum, araştırdım, bazen bir tedavi sürecinin zorluklarına karşı kaybolan bir umut gördüm, ama sonra yeniden başlamak zorunda kaldım. Çünkü tedavi süreci, sadece vücudu değil, aynı zamanda ruhu da iyileştirmek zorundaydı. Benim için bu bir “kendini bulma” sürecinin başlangıcıydı. Her gün, aldığım ilaçları içip, o tedaviye başlarken, bir yandan da içimde başka bir tedavi yapıyordum: Kendimi kabul etme ve kabul ettirme süreci.
—
Kimlik, Hayal Kırıklığı ve Yeni Bir Umut
Bugün, kaybolan her umudun, yeniden doğmasına nasıl yol açtığını fark ediyorum. Androjen tümör nedir sorusuna verdiğim cevap, hayatımı hiç beklemediğim bir biçimde değiştirdi. Kendisini gizleyen, kimliğini bulmaya çalışan ve sonunda o kimliği bulduğunda başka bir insan haline gelen biri oldum. Çünkü bazen, çok derinlerdeki bir hastalık, sadece fiziksel değil, aynı zamanda ruhsal bir iyileşme sürecini de beraberinde getirir.
Androjen tümör, bir hastalıktan çok, hayatta karşılaştığımız zorlukları daha açık şekilde görmek için bir yoldu. Belki de, en zor zamanlarda insan, en derin içsel güçlerine ulaşır. Belki de her şeyin, hatta hayal kırıklıklarının, yeni bir umut ışığı yaratmak için bir fırsat olduğunu görüyordum. Hayatımda, o kelimenin, “androjen tümör”ün getirdiği kayıpları yaşarken, aslında bulduğum şey, kendim olma yoluydu.
—
Sonuç: Umut, Hep Yeni Bir Başlangıçtır
Kayseri’nin kışları gibi, soğuk ve acı verici anların ardından, her şeyin yeniden canlanabileceğini görmek… İşte bu, hayatın gerçek mucizesi. Androjen tümör, belki de bana hayatın anlamını tekrar hatırlatmış oldu. Bazen, bir kelime, tüm dünyayı değiştirir. Ve bu değişimin ortasında, sadece hayatta kalmak değil, gerçek benliğini bulmak önemliydi.
Ve şu an yazarken düşünüyorum: Kim bilir, belki bir gün bu yazıyı okuyan biri, “bunu aşmak imkansız” dediği bir dönemin ortasında, “belki de ben de yeniden başlayabilirim” diyecektir.